Mając w domu rasowego kota warto poznać historię jego pochodzenia oraz podstawowe cechy wyróżniajace go od innych kotów.
Poniżej, krótko aczkolwiek treściwie, przedstawiłem rasę kotów Maine Coon. Pisząc ten tekst korzystałem z materiałów uzyskanych z internetu oraz czasopism. Ponieważ na temat tej rasy można napisać naprawdę obszerną pracę, z powodów technicznych nie mogłem jej zamieścić na naszym portalu. Jednakże jeśli pojawia sie u Państwa pytania i wątpliwości dotyczace rasy Maine Coon, z przyjemnościa postaram sie na nie odpowiedzieć. Zapraszam do lektury. Opowiem na wszystkie pytania przesłane na adres mailowy. ( zakładka kontakt )
MAINE COON
Mity i legendy 
Pochodzenie tych wspaniałych kotów owiane jest delikatną mgiełką legend i opowieści. Wszystkie są mniej lub bardziej prawdopodobne i nadal nastręczają kłopotów naukowcom, chcącym ustalić korzenie tych kotów.
Według jednej z opowieści, rasa Maine Coon powstała ze skrzyżowania kotów półdzikich i domowych oraz szopa pracza. Inne legendy mówią, że rasa ta pochodzi od kotów długowłosych, które należały do Marii Antoniny. Dla bezpieczeństwa w czasie Rewolucji Francuskiej wywieziono je do Ameryki gdzie krzyżowały się z rdzennymi kotami Ameryki Północnej. Jeszcze inna legenda mówi o żeglarzu, a właściwie kapitanie Coon, który uwielbiał koty. Na pokładzie swojej łajby, prócz majtków i bosmana, miał całą armię kotów przeróżnej maści. W tej grupie kotów dominowały koty długowłose, popularne wówczas w Anglii. Kiedy statek opływał wybrzeża Nowej Anglii, cumował w różnych portach, a koty wychodziły na „rekonesans”. Okazało się potem, że w miotach udomowionych kotów wzdłuż wybrzeża Nowej Anglii pojawiły się długowłose kociaki. Później tubylcy mówili o takich kotach, że są to potomkowie kotów kapitana Coona. Ponieważ nikt nie zna prawdziwego pochodzenia rasy Maine Coon, legendy i zabawne historie są wspaniałym uzupełnieniem tej luki. Jedno jest pewne. Koty Maine Coon pojawiły się wraz z osiedleniem się w Ameryce Północnej osadników z Anglii. Jest to teraz uznana rasa narodowa Kanady.
Rys historyczny
Koty tej rasy po raz pierwszy były prezentowane na targach organizowanych przez rolników w Skowhegan w 1860 roku. Rywalizowały one o tytuł „Champion rodziny Maine Coon Cat”. Zauważone wówczas przez hodowców kotów długowłosych rozpoczęły one rywalizację na wystawach kotów rasowych, jednakże klasyfikowane były wraz z Persami i Angorami. W maju 1895 roku w nowojorskim Madison Square Garden odbyła się wystawa kotów, na której po raz pierwszy zastosowano klasyfikację wg długości włosa oraz płci. Na wystawie tej srebrna wstęgę zwycięzcy zdobyła brązowa i pręgowana kotka Maine Coon „Cosey”. To zwycięstwo spopularyzowało tę rasę. Jednakże nie trwało to długo. Po kilku zwycięstwach Kotów Maine Coon na kolejnych wystawach, ich popularność spadła. Coraz mniej Maine Coon-ów rejestrowano na wystawach. Ostatni większy sukces odnotowano ponad 60 lat temu. Później mówiło się nawet o wymarciu tego gatunku. Na początku 1950 roku Alta Smith i Ruby Dyer utworzyli „Central Maine Cat Club”, który przez ponad 11 lat walczył o popularyzacje kotów Maine Coon i zarejestrowanie tej rasy. Bez skutku. W 1973 roku powstał Maine Coon Cat Club, który uparcie dążył do zarejestrowania rasy jak i istniejących klubów. W 1976 roku oficjalnie rasa Maine Coon została zarejestrowana, mimo wcześniejszych zastrzeżeń. Stworzono katalog, w którym dokładnie opisano charakterystyczne cechy rasy Maine Coon.
Ogólne cechy rasy Maine Coon
Na początek warto przedstawić sylwetkę i wygląd kotów rasy Maine Coon. Są to naprawdę duże koty, szczególnie kocury. Kotki są drobniejsze, ale w porównaniu z kotami domowymi i tak ogromne. Mają wyrazistą sylwetkę pokrytą długim płynącym włosem. Szeroka klatka piersiowa i proporcjonalny długi tułów, z perspektywy ogona jest nieco kanciasty. Charakteryzują się długim rozwojem fizycznym. Pełny rozwój koty tej rasy osiągają w wieku 3- 4 lat, mimo iż kotki są dojrzałe płciowo już w wieku 7 miesięcy. Głowa jest średniej wielkości, kanciasta w zarysie z wyraźnie zaznaczonymi i wysoko położonymi kośćmi policzkowymi. Oczy są duże, rzadziej spotykane dwukolorowe, szeroko rozstawione. Uszy są obficie owłosione wewnątrz, szerokie u podstawy i wysoko osadzone, zakończone pędzelkami włosów. Nogi to solidne „filary” średniej długości z dużymi stopami, które są mocno owłosione miedzy poduszeczkami. Futro, jak pisałem wcześniej, sprawia wrażenie płynącego. Włos jest krótszy od przodu i stopniowo zwiększa swoja długość ku tyłowi tułowia. Najdłuższy powinien być na brzuchu i tzw.” portkach”. Włos jest miękki i układa się gładko przy ciele. Charakterystyczna jest kryza na szyi, która przypomina lwią.
Maine Coon-y maja bardzo łagodne usposobienie. To bardzo wierny kot. Lubi towarzystwo ludzi. Fantastycznie czuje się również wśród innych domowych zwierząt. Mimo, iż jest to kot przystosowany do przetrwania w warunkach dzikiej przyrody, to jednak nie przeszkadza mu ciepło domowych pieleszy. Skory zawsze do zabawy. Nie ważne, czy jest to kociak czy dorosły kot. Zawsze będzie zachowywać się jak dziecko podczas zabawy. Koty tej rasy nie są zwolennikami wylewnego pieszczenia. Jednak, jeśli właściciel zapragnie poprzytulać się do swojego pupila, zniosą to ze stoickim spokojem. Uwielbiają zwiedzanie najwyższych punktów w domu. Śpią w tak wymyślnych pozycjach, że aż „boli” jak się na nie patrzy. Potrafią bezgłośnie miauczeć. Potrafią również wydawać niezwykłe dźwięki, które w żaden sposób nie można zakwalifikować. Ogon Maine Coon-a zasługuje na szczególna uwagę. Powinien być naprawdę długi i pokryty specyficznym włosem. Wygląda jak puchata szczotka do odkurzania. Włos na ogonie ma specyficzna strukturę. Tworzy jednolitą strukturę, w której każdy włos widoczny jest oddzielnie. Maine Coon-y bardzo dbają o swój ogon, bo służy on do okrywania. Ale jest on również doskonałym przekaźnikiem informacji o nastoju kota. Żeby go dotykać, trzeba być naprawdę przyjacielem Maine Coon-a.
Opracował Konrad